Het field keyword

Sinds C# 14 is er een nieuw keyword: field. Dit keyword geeft je toegang tot de onderliggende instantievariabele (backing field) van een property, zelfs als je deze niet expliciet hebt aangemaakt bovenaan je klasse.

Dit is vooral handig wanneer je validatie wilt toevoegen aan een property, maar niet de volledige syntax van een full property wilt schrijven waar je manueel de private instantievariabele én de property moet typen.

Voorbeeld

Stel dat je een property hebt waarbij je wilt controleren dat de waarde niet negatief is.

Vroeger (Full property):

Je moest zowel de private instantievariabele (leeftijd) aanmaken als de publieke property.

private int leeftijd;
public int Leeftijd
{
    get { return leeftijd; }
    set
    {
        if (value < 0) throw new ArgumentException("Leeftijd mag niet negatief zijn");
        leeftijd = value;
    }
}

Met field:

Je hebt geen private instantievariabele meer nodig in je code. Via field spreekt de property rechtstreeks de, door de compiler gegenereerde, achterliggende variabele aan.

public int Leeftijd
{
    get;
    set
    {
        if (value < 0) throw new ArgumentException("Leeftijd mag niet negatief zijn");
        field = value;
    }
}

Merk op hoe je field gebruikt om de waarde toe te wijzen aan de interne staat van het object. De get kan gewoon get; blijven.

Relatie met auto-properties

Auto-properties (bv. public int Leeftijd { get; set; }) zijn eigenlijk een afkorting waarbij de compiler voor jou een onzichtbare instantievariabele aanmaakt en de get en set implementeert.

Met het field keyword kan je nu het beste van twee werelden combineren:

1. Zoals auto-properties: Je hoeft geen aparte private variabele aan te maken.

2. Zoals full properties: Je kan eigen logica (validatie, logging, etc.) toevoegen aan de get of set.

In het voorbeeld hierboven zie je dat we de get nog steeds schrijven als een auto-property (get;), terwijl we de set zelf implementeren en gebruik maken van field.