Array principes
Stel je voor dat je, met de kennis die je nu hebt, een boodschappenlijstje moet programmeren. Met andere woorden, een programma dat vraagt om een aantal regels tekst in te typen, waarbij je dan items kan aanduiden als gekocht.
Je zou ruimte kunnen voorzien voor 3 items, voorgesteld als string, als volgt:
Een groot nadeel van deze aanpak: als je vier items wil ondersteunen, heb je meer code nodig. Als je vijf items wil ondersteunen, heb je nog meer code nodig. Deze code kan geen basis zijn voor een degelijk boodschappenlijstje.
Een tweede mogelijkheid bestaat erin heel het lijstje voor te stellen als een string, als volgt:
Hiermee kan je elk gewenst aantal items toevoegen, maar de voorstelling is erg onhandig. Als je bijvoorbeeld item zeven op je lijstje wil zoeken, moet je plustekens eerst zes plustekens tellen. Als je het lijstje op een andere manier wil tonen aan de gebruiker, bijvoorbeeld met één item per regel, is dat lastig. Als je wil bijhouden of iets gekocht is, kan je daar geen boolean voor gebruiken, maar moet je bijvoorbeeld een vinkje vlak voor het item plaatsen. Dat is allemaal vrij ingewikkelde code voor een vrij eenvoudige taak.
Arrays bieden een oplossing voor deze problemen. Arrays zijn reeksen van waarden, maar ze zijn zelf ook waarden. Met andere woorden, ze maken het mogelijk één variabele te maken die verschillende waarden voorstelt. Hierdoor wordt je code leesbaarder en eenvoudiger in onderhoud. Arrays zijn een zeer krachtig hulpmiddel, maar er zitten wel enkele addertjes onder het gras.
Laat ons beginnen bij het begin: een array is een reeks waarden van één type en heeft een bepaalde lengte. Bijvoorbeeld een reeks van 10 ints of 5 strings. Je kan dus geen reeks hebben met een mengeling van int en string, of van boolean en double, of wat dan ook. Je kan een array toekennen aan een variabele, maar je kan ook individuele waarden uit de reeks halen door middel van een index. Dit is een getal dat een positie in de reeks aanduidt, zoals je dat ook kent van de substring methode.
We zullen het eerst even voordoen in Flowgorithm.
Basisgebruik arrays
Arrays declareren
Net als andere datatypes moet je aangeven dat een variabele van een bepaald array type is. Je moet dus de compiler informeren dat er een array bestaat met een bepaalde naam en een bepaald type. Dit is bijna hetzelfde als het declareren van een variabele van een van de types die je al kent, maar je geeft aan dat het om een reeks gaat door middel van rechte haken.
We geven hier enkele voorbeelden:
De rechte haken betekenen dus "een reeks van" en een declaratie van een reeks kan een heleboel declaraties van individuele variabelen vervangen. Met deze voorstelling heb je bijvoorbeeld item1 en item2 en item3 niet meer nodig.
Als we naar de Flowgorithm code van het boodschappenlijstje kijken, zien we dit ook:
Merk wel op: hier vindt ook meteen een initialisatie plaats.
Een initialisatie vertelt de compiler niet alleen dat deze variabele bestaat, maar ook wat zijn eerste waarde is. Een waarde van een array-type stelt eigenlijk een hoeveelheid ruimte in het geheugen voor. Ruimte voor een bepaald aantal strings, voor een bepaald aantal getallen, maakt niet uit. Om technische redenen die we later in meer detail bekijken, moet je deze ruimte reserveren met het keyword new. Je moet ook zeggen hoe veel ruimte je nodig hebt. Bijvoorbeeld, met de declaraties van hierboven:
Zoals je merkt uit het laatste voorbeeld, mag je deze waarde ook berekenen. Ook het Flowgorithm voorbeeld toont dit, want daar wordt aantalItems ingelezen.
Arrays opvullen
Nadat de nodige ruimte voorzien is, kan je deze gebruiken. Dit doe je door te zeggen dat een bepaalde waarde op een bepaalde positie in de reeks terechtkomt. Deze positie noemen we de index van het element. Het eerste element krijgt index 0, niet 1. Het laatste krijgt een index gelijk aan de lengte van de array verminderd met 1.
We geven even een voorbeeld rechtstreeks in C#:
Dit hoeven geen vaste waarden te zijn! Je kan ook dit doen:
Dit zorgt dat je code kan uitsparen. Met 10 individuele variabelen, dus zonder array, zou je bovenstaande code ongeveer zo moeten schrijven:
Maar met een array heb je ook deze optie:
En als je je lijstje wil uitbreiden tot 1000 items, moet je alleen de 10 door 1000 vervangen. We zullen nog vaak gebruik maken van arrays en lussen om herhaalde code te vermijden!
Arrays uitlezen
Je gebruikt de notatie met rechte haken ook om een array uit te lezen:
Ook hier bespaar je vervelend werk met een lus:
Als je een element probeert uit te lezen dat nog geen waarde gekregen heeft, krijg je een defaultwaarde. Wat voor waarde dat is, hangt af van de array. Er zit een systeem achter, maar dat behandelen we pas later in de cursus. Voorlopig mag je dit onthouden: voor getallen krijg je 0. Voor booleans krijg je false. Voor strings krijg je een speciale waarde null, die verschillend is van "". intWat je vooral moet weten over null is dat je er geen eigenschappen van kan opvragen of methodes op kan toepassen. Ik laat even zien wat ik bedoel.
Dus als een variabele null bevat of kan bevatten, moet je syntax vermijden die hier een punt achter plaatst. Je kan dit op een eenvoudige manier doen met if (mijnVariabele is null) { ... } else { ... }.
De lengte van de array te weten komen
Soms kan het nodig zijn dat je in een later stadium van je programma de lengte van je array nodig hebt. De Length eigenschap geeft je deze lengte. Volgend voorbeeld toen dit:
Het voordeel hiervan is je maar één keer moet vastleggen hoe groot de array is en daarna in het algemeen over de grootte kan spreken. Zo kan je bij het aanpassen van je code niet vergeten overal de juiste aanpassing te doen. Let op: de lengte geeft niet aan hoe veel items je al hebt ingevuld! Ze geeft aan hoe veel plaats er maximaal is in de array.
